Nawet wykraczające poza ten schemat okoliczności historyczne uchodzą za coś normalnego – przecież takie były czasy. No ale jak ja mam się zachować, jeżeli idąc ma mój Pierwszy Pogrzeb i chcąc ubrać się „jak wypada” nie mam co na siebie włożyć, bo przecież młodzież nosi kolorowe kurtki.

W drodze zapamiętałem 3 rzeczy, kolega pizzaman niosący rodzinną Macho – wielka plazma w mieszkaniu komunalnym – leprozorium pamiętające średniowiecze zaadoptowane na kamienicę. Te obrazy zestawione ze sobą nie mają sensu. Analiza przeróżnych sposobów zachowania doprowadziła do smutnej refleksji, mianowicie że sytuacja jest kuriozalna i nie ma o czym mówić, ewentualnie można pokiwać głową że tak, wczoraj to była ładna pogoda.

Dlatego niezrozumiała wydaje mi się postawa kolegi, który po wszystkim zaczął wspominać taniec na balu gimnazjalnym oraz czy chciałaby żebyśmy zrobili stypę z wódką. Nie twierdzę, że jest to wyraz płytkości i obojętności, że on nie rozumiał. Prawda, utrzymywanie tej (bo nie użyję prostego epitetu którego dwuznaczność nie w smaku teraz) atmosfery nie ma sensu, ale po prostu głupim wydaje mi się mówienie o śmierci nastolatki jakby to było coś normalnego, jakbyśmy chowali starego wujka, który dawał się napić piwa jak mleko było jeszcze pod nosem, jakby to był cygański pogrzeb. Ta śmierć jest dla mnie absurdalna. Już lepiej porozmawiajmy o pogodzie. Swoją drogą to ciekawi mnie, czy Romowie celebrują tak samo śmierć ze starości i śmierć z niczego.

Oczywiście byłem już kiedyś na pogrzebie, jednak wpisywał się on w ten przytoczony na samym początku szablon. Opisywany, określony ‘pierwszym’ ma znaczenie szczególne, kojarzy się z momentem, gdy spostrzega się że rówieśnicy zdobywają parkiety giełdowe, medale czy sceny klubowe, że zaczęło się coś nowego, coś co wydawało się odległe, nierealne.

Na szczęście starsi mają odpowiedź na każdą wątpliwość trapiącą młodszych. „Tak miało być” – powiedziała babcia z manierą właściwą poznanemu wczoraj przeze mnie Kubusiowi  fataliście. Plus metafora deszczu-płaczu. Trochę ludowo.

Po ‘zwyczajnym’ pogrzebie twierdziłem, że cygańska tradycja naprawdę ma sens. Teraz to już nie wiem.

Koleżanka szła chodnikiem i wpadł na nią samochód.

Obawiam się, że z powodu wielomiesięcznej absencji ostrze mojej zawsze tępej satyry będzie znaczyło tyle, co tego noża do masła, no ale nie jestem WO żeby tak sprawnie kąsać i podszczypywać, poza tym dzieciak jeszcze ze mnie.

Na początku sprawa nagląca. W gruncie rzeczy to nie wiem czy na niej nie poprzestanę, bo jak wiadomo już od paru miesięcy, dyskusja o muzyce jest passe. Ponadto straciłem pierwotne motywacje, będące przyczyną tak dużej amplitudy między jakością wcześniejszych wypocin. No ale, etyka, estetyka, erystyka w kąt, teraz czas na sprawy zwykłych ludzi.

Tak, specjalnie zmobilizowałem się do zawiązania wątku teraz – dwa miesiące przed maturą – by nikt mi potem nie mówił „Trzeba było się uczyć a nie w huja lecieć i na forum oneta płakać teraz.” Uczę się barany, żeby nie było, ostro zakuwam. No ale. Siostra nieraz przytaczała mi wypowiedzi swoich wykładowców, że „co to za dzieciaki teraz przychodzą, nic nie ogarniają”, „ szkoda że już nie ma egzaminów wstępnych, bo banda głąbów”, „Zajebałem jej bo zupa”. Rzecz nie dzieje się w żadnej z filii AHE, ale na czołowym wydziale germanistyki w Polsce. Na polibudach robi się rok zerowy, bo dzieciaki po liceach nie ogarniają akademickiej matematyki. Widomo, obecny system jest relatywnie najsprawiedliwszy, jednak boli mnie gdy widzę pewną powszechną sytuację, a oto jej najśmieszniejszy przykład.

By dostać się na dziennikarzenie na UJ abiturient, z tego co wyszukałem, potrzebował ok. 90procent z polskiego i angielskiego, plus mocny wynik ze słabiej liczonej historii lub wosa. Zaznaczam że to dane szacunkowe zebrane – podobnie jak rady zeszłorocznych maturzystów – na forach konkretnych wydziałów . Biorąc pod uwagę pociąg młodzieży do Tomasza Kammela i wzrost czytelnictwa prasy w społeczeństwie m.in. dzięki wejściu na rynek Axel Springera, łatwo zauważyć wzrost hajpu na tę profesję oraz na kierunek dający możliwość trudnienia się tak intratnym zajęciem.

Wydaje się, że w związku z coraz większym współczynnikiem obsadzenia jednego miejsca na liście rekrutacyjnej, uczelnia powinna dążyć do stworzenia jak najlepszego sita wychwytującego maturalnych farciarzy i patentowców, czyli jak wywnioskowałem, obwarowywać kierunek dodatkowymi przedmiotami. Wymagało by to od ucznia zdawania większej ilości egzaminów i osiągnięcia z nich względnie wysokich wyników, ale tym samym potwierdzałoby niejako pewną solidną wiedzę ogólną, podobno tak ważną na tym kierunku. Uczelnia tymczasem decyduje się na przeliczanie na punkty rekrutacyjne wyłącznie wyników z języka polskiego i obcego (w całym wywodzie mowa oczywiście o rozszerzeniach), co jak prognozuję będzie wymagało wyników oscylujących w granicach 95procent.

Jasne jest tym samym dla mnie, że ci panowiepanie, zupełnie jak mój nauczyciel języka angielskiego, nie wiedzą tak naprawdę jak wyglądają arkusze i jakie zadania stoją przed uczniami. A biorąc pod uwagę inne przedmioty, wyniki z tychże omawianych w tej sytuacji są chyba najbardziej niewymierne z możliwych.

Mianowicie, z powodu wzrostu nakładów rodziców na rozmaite korki, szczególnie z języka obcego, ale również masy ważniejszych czynników, których nie ma sensu w tym dyskursie (sounds kinda WO), znacząco wzrósł poziom znajomości języka angielskiego, co widać po wynikach matury podstawowej. To z kolei powoduje fikcyjne obniżenie się poprzeczki egzaminu rozszerzonego i wzrostu znaczenia każdego ułamku punktu, tak ważnego przy rekrutacji. W praktyce jedna niewykuta struktura gramatyczna może popsuć komuś ambitne plany przyszłościowe. Powszechna jest też nauka wypracowań metodą „w 3 linijce argument, w 4 struktura na poziomie pro, w 5 wytłumaczenie”.

Jeszcze większym psikusem jest egzamin z języka polskiego od tego roku składający się jedynie z pracy pisemnej. Każdy rozsądny nauczyciel potwierdzi, że napisanie go na ok.95% graniczy z poziomem robota. Oczywiście na taki wynik składają się również aspekty typu charakter pisma, humor egzaminatora, ilość uprzednio wypitych kaw i spędzonych godzin przez egzaminatora, znak zodiaku. Ale ale, i na to zwycięzcy zeszłorocznej rekrutacji mają patenty. Sparafrazuję, bo wybitnie nie chce mi się szukać, a więc z tego co pamiętam: użytkownik z chińskimi znaczkami w podpisie zalecał przerycie jakiejś akademickiej kobyły teoretycznoliterackiej i pisanie tematu z liryki – „no bo liryka jest schematyczna”. ‘Polały się łzy me czyste, rzęsiste’, no bo elo, zawsze myślałem że liczy się koncept, pomysł, piękne słowo, a tu wielkie wierutne kłamstwo od czasów Polaków nie gęsi.

I tak, maturzysta-idealista, mentalny gej czy jak inaczej, wierzy że doceni się jego interdyscyplinarność i zdaje trochę więcej przedmiotów niż trzy obowiązkowe. Wie, że jeżeli cała matura wyjątkowo na farcie polega, to wyniki z wyżej omówionych przedmiotów po wielokroć. Nie ma jednak siły ryć ze świadomością, że „nie może się potknąć, bo siedemnaście osób czeka tylko na to”. Sądzi, że uczelnia doceni jego ogólną, często bardzo solidną wiedzę i możliwości. Ni huja. Almamatery nie interesuje najwyraźniej kogo przyjmują, bo różnicy w umiejętnościach wymaganych na dany kierunek nie da się zbadać dwoma wybitnie niewymiernymi egzaminami przy tak małych różnicach procentowych.

Co dalej? Na omawiany kierunek dostają się pewnie często zdolni, acz niezdecydowani (nobo tomek kammel), a masa mądrych i twórczych dzieciaków przepada – bo nie przyfarciła. Taka jest procedura na wielu innych kierunkach, uczelniach, Bla bla.

Konkludując, na każde narzekania szkół wyższych odnośnie poziomu wiedzy studentów którzy: „takie mieli przecież wyniki, a nic nie umieją, niczym się nie interesują” odpowiadam, że w pewien sposób sami się przysłużyli do tego stanu rzeczy. Nie sugeruję odejścia od jakości w ilość, lecz przy obecnych, tak naprawdę mało zróżnicowanych poziomach matur pomysł z liczeniem większej liczby przedmiotów, szczególnie na pewne kierunki, wydaje mi się dużo sprawiedliwszy niż ten zaproponowany przez krakowską uczelnię.

Na miejscu byłoby napisać że bez offensa w stronę krakowskich dziennikarzy i inne ale wiadomo że nie oto mi chodzi conie (to jakby się ktoś przypadkiem przypałętał po wpisaniu w google „jakie progi prawo UJ”). Noi nie że aspiruję, zwyczajnie ten przykład najlepiej absurda obrazuje.

Teraz wątek osobisty bo oto chodzi co. Nienie, nie mierzyłem w ujotka, jednak mi też się nie daje szansy (ochach, ten mentalny gej to troszke ja). No ale, mnie nieco wyklucza brak drugiego języka na maturze, którego nie mogę niestety zdawać, bo dopiero od dwóch lat parle, i to niezbyt intensywnie. Tak więc znowu – ach znowu – wieśniaki dołem. Rozbieżności miejsko(że z wysoką zabudową i takimi przybytkami jak Izba wytrzeźwień)-wiejskie w tym aspekcie to temat na eseja, ale niejestem z peeselu żeby się za to teraz brać.

Aczkolwiek niezmordowane jednostki jeżdżą do poznania uczyć się rysować ( pociąg do 5 godzin), do szczecina leczyć ludzi (haha, szkoda że nie mam kompetencji wypowiedzieć się więcej o kursach maturalnych, bo tojest z pewnością świetny biznes) i płacą po 70zł za prezentacje, no ale łotewa, skoro już każemy płacić turystom za halibuta z parokrotną przebitką, to niech coś tam tego kapitału wróci na południe.

Docelowo jest to i tak do jednej osoby, dawno nikt mnie nie hajpował więc pewnie przejdzie bez echa, jednak zajęcie tego przydługiego stanowiska na gadugadu dawało mi poczucie porównywalne z pisaniem zaangażowanych tetrastychów na kartce wyrwanej z zeszytu. {pozwoliłem sobie niestosować cudzysłowów i starym zwyczajem emotikonów, zakładając że wypowiedź kieruję do czytelnika obeznanego w mojej nawijce). atak wogle to WO jes gość, tylko że coś musze wtracać.

Tak więc maturzystom radzę za nauczycielem „wal na czuja”, dosiego.

A Place To Bury Strangers – A Place To Bury Strangers [2007]

pluję sobie w brodę, że tak późno znalazłem. Straszny bałagan, wspomaga depresje; raczej z umiarem.

Beach House – Devotion [2008]

Benoît Pioulard – Temper [2008]

Benoît Pioulard – Précis [2006]

a pomyśleć, że do niedawna ambientów słuchałem tylko do nauki.. będę wdzięczny za jakiekolwiek rekomendacje z pogranicza ambientu i ‘singersongwritingu’.

Bibio – Vignetting The Compost [2009]

tutaj z pomocą przyszła nowamuzyka.pl; pupil boards of canada, co słychać na najnowszej płycie szkotów; Tylko ta okropna metka „folkotronika”.. Wiemwiem, nowe zjawiska = nowe określenia, ale czy te neologizmy zawsze muszą tak gejowo brzmieć?

Dirty Projectors – Rise Above [2007]

Jay Reatard – Blood Visions [2006]

Nie ukrywam, zrobił na mnie wrażenie w ‘day tripping with bradford cox’ na festiwalu piczforka08′. Aż tak bardzo nie odmóżdża

Mi Ami – African Rhythms [2008]

Kurt Vile – God Is Talking To You.. [2009]

Shocking Pinks – Shocking Pinks [2007]

Sprawdzone patenty, i zawsze aktualne problemy sercowe, i nieco egzotyczne pochodzenie, łyknąłem

The Mae Shi – Hillyh [2008]

These Are Powers – All Aboard Future [2009]

Woods Family Creeps – Woods Family Creeps [2008]

—————————————

Problem jest i to nie lada: Imię – można zmienić, nazwisko – proszebardzo, miejsce zamieszkania – a jakże, ale miejsca urodzenia – nigdy. Nie przyszło mi do głowy, by zachęcać przyszłych rodziców do przedporodowej przeprowadzki do min. 500tys aglomeracji. Boli mnie tylko to, że mogę zostać choćby znanym reżyserem, a filmweb i tak napisze gdzie się urodziłem [wiecie że Tengiz Abuladze urodził się w Kutaisi w Gruzji?] Do końca życia będę musiał patrzeć w moim dowodzie na nazwę rodzinnego miasta ramony rey, straszny wstyd. No chyba że podrobię metrykę i wpiszę  upragniony Brooklyn, New York.

Sram, jutro w miasteczku wielka manifa obrońców życia. Znając ferment jaki się w to angażuje,  pewnie  dostanie się też gejom i żydom. Z tego powodu mój kolega realizujący etos ‘jedynego geja w wiosce’ boi się jutro wychylić nosa z domu :P

Mam jednak jeszcze lepszy miejscowy smaczek. Wyobraźcie sobie podrzędnego dresa, który jakiś czas temu dowiedział się, że jego ojciec jest gejem i pieprzy się na boku, a po zdemaskowaniu porzucił małżonkę i syna dla kochanka. Co się musi dziać z tym młodzieńcem, którego autorytet lat dziecięcych okazał się jednym ze znienawidzonych homoseksualistów? Czy ma do niego żal, czy jeszcze bardziej znienawidzi gejów, a może zrozumiał, że  „mój stary to w sumie zawsze był okej, chyba jednak pedały nie robią z dzieci macy”? Co wreszcie z pozycją naszego bohatera w grupie kolegów? Życie z etykietą „syna pedała” w małomiasteczkowej gromadzie drechów to społeczna śmierć. Kto będzie chciał się z nim zadawać, przecież tym można się zarazić przez kontakt, zupełnie jak niepełnosprawnością fizyczną [wg. czołowego polskiego brydżysty, Janusza Korwin-Mikke].

Sram nad tragizmem tej sytuacji. Jedynym wyjściem są już chyba tylko tutejsze niezelektryfikowane tory kolejowe.. no, albo ucieczka w bieszczady i zamieszkanie z hipisami z Peerelu, tak barwnie opisanymi przez Sipowicza, który nawet wypowiadając się dla wiadomości jest skazany na podpis „pisasz, hipis, partner kory jackowskiej” ;>

Nie jestem i chyba nigdy nie będę teoretykiem muzyki, ale spory typu „gdzie oni dream pop grają, przecież to jest szugejz!” mogę porównać tylko do codziennych potyczek chłopców z klas o rozszerzonym wosie i historii, którzy spędzają czas debatując nad tym, czy pis jest prawicowy czy nie, albo czy swojaki z onr-u zamawiali ‘pienć piw’, propagowali treści nazistowskie, a może jednak wykonywali salut rzymski [to pomysł mieszka, którego z tego miejsca pozdrawiam :*]. Dlatego też w dzisiejszym tekście z pomocą przyjdzie lastefem i jego niezawodna funkcja tagów!

Wjenc, po miesiącu obfitym w odsłuchy solowej płyty gitarzysty deerhuntera Locketta Pundta, wydającego pod szyldem Lotus Plaza, postanowiłem pozytywnie zaopiniować ten album. Nie chcąc jednak łamać sobie języka nad próbą zaszufladkowania, zdecydowałem się skopiować tagi lastowe i na ich przykładzie wykazać się umiejętnościami interpretacyjnymi [ćwiczenie 'rozwijające myślenie abstrakcyjne' - polecam tegorocznym maturzystom!]

Otagowany jako:

shoegaze, ambient, dream pop, experimental, psychedelic

Okej, ale czego można było się spodziewać po panu Pundt’cie, biorąc pod uwagę jego miejsce w macierzystej formacji? – chórków i efektów ma się rozumieć.  Tak więc próbując przypisać do tagów: mamy dużo efektów [szugejz/dreampop], kompozycje są w miarę jednostajne [szczypta ambjentu], wokal schowany gdzieś za instrumentarium [dreampop/szugejz].

No ale dlaczego trzeba sprawdzić lotus plazę, mimo że do tej pory nie wymieniłem nic odkrywczego w jego debiucie? – bo wszystko to robi w mocarnym stylu, a kawałki takie jak Sunday Night to jak na razie moja tegoroczna czołówka. Wszystkie utwory utrzymują się w sprawdzonym klimacie Deerhuntera i coxowskiego Atlas Sound, dla fanów tych dwóch projektów  jest to pozycja obowiązkowa.

Konstatując, The Floodlight Collective to jak dla mnie idealna płyta do nauki.  Jak wiadomo, historia najlepiej wchodzi przy dobrym ambiencie, a w połączeniu ‘mulenia’ z dreampopową estetyką otrzymujemy  ‘przyjemne z pożytecznym’, coś na miarę:

Can -Tago Mago [1971]

Health – Health [2007]

Grizzly Bear – Veckatimest [2009] <wiem, grzeszę>

Micachu – Jewellery [2009]

Phoenix – It’s Never Been Like That [2006]

Jeremy Jay – Airwalker [2007]

A Sunny Day In Glasgow – Scribble Mural Comic Journal [2007] (!)

Times New Viking – Rip It Off [2008]

Wolf Eyes – Burned Mind [2004]

Tickley Feather – Tickley Feather [2008]

——————–

Już nie raz mój instruktor mówił, że „oo, kobiety to używają różnych kremów”. Prawda, prawdziwi faceci, tacy jak chłopcy z electric snake<up. nie wiem co się stao, ich stronka chyba chwilowo nie działa :(> mogą sobie pozwolić [ale w wyjątkowych przypadkach, jak odmrożenia czy oparzenia IIstopnia] jedynie na klasykę – mam na myśli nieśmiertelną, przeszło 100letnią Niveę. Nie śmiem zaprzeczyć – jest niezawodna, tania.. No absolut wśród kremów, a to pudełeczko, hmhm, dla mnie jeden z klasyków dizajnu:

No ale pojawia się problem, gdy znajdzie się jakiś obrazuburca, który złamie niepisaną zasadę i zacznie używać niegodnych mężczyźnie maści. Na nic wymówki że Nivea jest trochę za tłusta, w klasie muszę żyć z hańbiącym piętnem homoseksualizmu :(.

Wiedząc, że nic mi po trzech fakultetach jeżeli nie będę mógł dojechać do wymarzonego miejsca pracy moim wymarzonym SUVem, w towarzystwie chłopców, którzy czują że spełnia się ich marzenie życia, a także nieco nierozgarniętych, lecz równie podekscytowanych dziewcząt, rozpocząłem kurs jazdy w szkole oferującej ‘naukę bezstresową’.

Nasze ”źródło wiedzy” to facet w średnim wieku, męski szowinista i książkowy burak. Doceniam jednak barwną umiejętność obrazowania problemów np. „parkowanie równoległe, to jak u nas przy intermarsze” albo „to jest wskaźnik paliwa, jeżeli świeci się żyd [czerwona lampka], należy jechać do cepeenu”. Złote są również psychologiczne wywody z cyklu ‘w samochodzie – jak w życiu!’ np. „w samochodzie, zupełnie jak w życiu, należy być spokojnym. Jeżeli egzaminator powie, że egzamin jest zdany, to proszę zbytnio nie okazywać swoich emocji, żadnych łez radości. Wiem że to trudne, zupełnie jakbyście się dowiedzieli, że umarła bliska wam osoba, też ciężko opanować emocje”.

Instruktor sprawdza również naszą wiedzę z różnych dziedzin życia, fizyka dla przykładu:

Instruktor: to jest wskaźnik prędkości, powiedz mi moja droga, ile przejedziesz jadąc przez godzinę 30 kilometrów na godzinę?

Mojadroga: hmhm, nie wiem : (

Mojadroga2: godzina ma 60 minut… to daje 160km!

W tym momencie spasowałem,  a po głowie chodziło mi tylko  ‘get me away from here, i’m dying”.

O mały włos nie doszło do tragedii, gdy nieświadomy wartości tego pieczywa postanowiłem zrobić z niego moje ukochane tosty. Na szczęście w porę ostrzeżony przez babcię cofnąłem moje chciwe łapska i spakowawszy amulet św. Agaty odłożyłem go na swoje zaszczytne miejsce.

Tak wygląda ukryty w bocznej części mojej komody amulet ochronny. Może nie prezentuje się tak spektakularnie jak głowa św. Walentego czy kawałek sutanny jp2, ale emanuje dziwną, tajemniczą aurą..

Ale to nie wszystko. Nawiązując do wcześniejszego wątku, proszę bardzo, oto moja najnowsza świeczka:

Obawiam się, że jest zbyt ładna żeby ją zapalić.. ale będąc w kształcie jajka znajdzie swoje miejsce jako dekoracja na wielkanocnym stole, wesołych świąt.

—————

A jakbym mieszkał w warszawie to mój blogasek wyglądałby chyba tak [per plus oczywiście]

Dan Deacon – Bromst [2009]

Jeremy Jay – A Place Where We Could Go [2008]

Lucky Dragons – Dream Island Laughing Language [2008]

Here We Go Magic – Here We Go Magic [2009]

Department of Eagles – Whitey On The Moon [2003]

No Age – Nouns [2008]

———————————–

Z początku myślałem że to wina mojej starej wersji gg, później przyszedł mi na myśl hakerów.. Tak czy siak, cały wieczór oglądałem w oknie rozmowy filmik, w którym banda roznegliżowanych białych pań obmacuje czarnego pana. Sytuacja na pierwszy rzut oka godna pozazdroszczenia, ale zachowanie pań sprawiało wrażenie jakby pastwiły się i nieco drwiły z czarnego pana, który  jak widać cieszy się [w myśl cytatu z klasyka "pijane białe kobiety dla wszystkich"], ale jest to uśmiech pełen zakłopotania, zdystansowania – zwyczajnie szkoda mi się go zrobiło.

Chcąc rozwiązać w końcu tę zagadkę zebrałem się w sobie i upewniwszy się że mamy nie ma w pobliżu kliknąłem w ‘to’  z myślą że zaraz z pewnością zostanę przekierowany na stronę ze stosunkami interracjalnymi. Jakież było moje zdziwienie [zniesmaczenie, ulga, a może zawód?!], gdy wylądowałem na stronie efektu Axe.. Ja się chyba zatrzymałem na etapie mobilkinga, enaf.

Jednak dzisiejsze odwiedziny na infomuzyce rozwiały wszelkie wątpliwości:

Ryszard Rynkowski – „Zachwyt”, EMI Music Poland

Część materiału muzycznego na ten album popularnego piosenkarza powstała za oceanem Jak zwykle tekstowo Ryszarda Rynkowskiego wspiera Jacek Cygan – to już bardzo sprawdzony duet. W tekstach piosenek można odnaleźć opowieści o tym, co działo się w życiu artysty od wydania poprzedniej płyty.